movie info: XVID 528x22425.0fps 699.2 MB /SubEdit b.4000 (http://subedit.prv.pl)/
<> scudy@op.pl, napisy.org SubTitles Group
Spokój
Czujesz coraz większy spokój...
Wyobraź sobie obraz...
Filmowy obraz, który otwiera się przed tobą.
Stwórz sobie w nim cokolwiek chcesz.
Skoncentruj się na oddechu
Pozwól odprężyć się ciału... poczuj spokój.
Nie zmieniaj tego. Niech samo podąża.
Wdech i wydech...
Teraz...
Jesteś tam.
Zwróć uwagę na szczegóły
Kolory.
Kształty.
Światłość.
Temperaturę. Poczuj temperaturę.
Pozwól aby ten widok rozwinął się przed tobą.
Uczucie spokoju jest nieskończone...
Leje jak z cebra
Jesteś pewny, że jest zamknięte.
Jesteś jużbardziej wyciszony?
To nie jest proste. Z tym widokiem przede mną.
Jakim widokiem?
Prześwituje ci sukienka.
Jesteś świnia! Wiesz co, nie chcę cię jużwięcej czytać.
Poza tym, jużprawie czas. Idę ją odebrać.
Ok, wstanę i przygotuję jakąś kawę.
Chcesz jakąś muzykę?
Ok, to co jest na.
Ok, zostawiam cię z Wagnerem
Do zobaczenia za chwilę.
W MORZU
Julia, wsiadaj do samochodu. Zamarzniesz.
Jesteś Gené, mam rację. Jestem Mark, hello
A Julia?
Wygląda jak Galicja nie to co nasze
Przecieżjest luty.
Jak udał się lot?
Dobrze. Nareszcie się spotkaliśmy.
Chciałabyś pojechać ze mną samochodem?
Uzgodniliśmy, że tylko jedna osoba pojedzie.
Oczywiście
- I..? - Och, Mark? On tylko robi zapiski.
- Ok. Ufasz mu? - Tak. Więc... pracuje w firmie.
Nie jestem pewna, czy powinnaś obawiać się postępowania Ramona.
Oczywiście wiem co zamierza robić. Rozmawialiśmy o tym.
Najpierw ty, potem prasa, a potem telewizja.
Ramon obawia się, że może to pójść w złym kierunku.
Mogę tylko zapewnić, że postępuje możliwie najlepiej
Mam nadzieję...
I przypominam ci, że dla mnie jest to bardzo ważne.
Nie tylko zawodowo...
Uwierz mi Bardzo dobrze rozumiem Ramona.
- Hello - Hello
Nazywam się Julia
Jesteś prawnikiem.
To Manuela. Siostra cioteczna Ramona.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie. Wszystko gra.
Przyszli już.
- Hello - Hello
Wybaczcie, że nie podam ręki.
Dlaczego?
Powiedzieli, że jesteś trochę nerwowy.
- Zobaczmy. Po pierwsze, śniadanie - Która godzina?
9:30. Nie myśl, że lubię wstawać wcześnie.
- Potem, słucham radia przez chwilę - Czego lubisz słuchać?
- Wszystkiego po trochu. Głównie debaty. - Lubisz debaty?
Tak. Lubię zabawy.
Widzicie. To mój komputer.
- Sam go zaprojektowałeś? - Tak, lubię wynalazki.
Ojciec i siostrzeniec budowali je.
Co tak nagle pochmurniałaś.
Dlaczego umierasz?
Zobaczmy. Chcę umrzeć ponieważ dla mnie, takie życie... nie jest godne.
Wiem, że inni upośledzeni mogą poczuć się urażenie, kiedy mówię, że takie życie jest niegodne.
Ale ja nikogo nie osądzam.
Nie mogę osądzać tych co chcą żyć?
Dlatego, teżnie chcę być osądzany przez osobę, która pomoże mi umrzeć.
Myślisz, że ktoś ci w tym pomoże?
To będzie zależało od tych, którzy podejmą decyzję. Jeśli przezwyciężą swój strach.
To nic wielkiego. Śmierć zawsze była i zawsze będzie.
Wszystkich nas kiedyś dopadnie. Wszystkich. Jest częścią nas.
Dlaczego wszyscy się dziwią, kiedy mówię że chcę umrzeć?
Jakby to było zaraźliwe.
Jeśli się w końcu zgodzą, zapytają cię dlaczego nie poszukujesz pomocy dla swojego kalectwa.
Dlaczego odrzuciłeś wózek inwalidzki?
Przyjąć wózek to tak jakby otrzymać okruszki chleba i poczuć w ten sposób wolność.
Siedzisz tu, dwa metry ode mnie.
Czym są te dwa metry?
Malutka podróżdla zwykłego człowieka.
Dla mnie te wda metry, aby dotrzeć do ciebie i dotknąć cię, jest niemożliwą podróżą...
...urojeniem, snem.
Dlatego chcę umrzeć.
Minęły jużtrzy godziny, Ramon.
Musi zrozumieć moją postawę.
Możesz poczekać na dole?
Zadzwonił do nas w zeszłym roku. Dosłownie powiedział, aby pomóc mu umrzeć.
Powiedziałam, że nie prowadzimy pomocy psychologicznej, legalnej pomocy. I nie możemy włożyć mu cyjanku do ust.
Wściekł się. Wyzwał od kłamców. Musiałam zmienić numer telefonu.
Kilka dni później znów zadzwonił, spokojniejszy. Zaskoczyła mnie ta postawa.
- Czy miał kiedyś wątpliwości? - Nigdy.
To bardzo ważne.
- Jak długo jest w takim stanie? - 26 lat.
Opiekowała się nim matka ale kiedy umarła, jego siostra odeszła od niego.
Jak się czujesz?
Dobrze, to ramię... delikatnie wyżej.
Idę wymienić cewnik.
- Nie teraz Manuela - To tylko chwila. Poczekają.
Jej mążto Jose, brat Ramona.
Mieszkają na farmie i mają mały sad.
Co o tym myślą?
Własna wola to wolność.
Ale to nie w porządku.
Dlaczego nie?
Chcę dla niego jak najlepiej. Każdy w tym domu tego chce.
To dlaczego chce umrzeć?
Nie dociera to do mnie.
Mówi, że tak trzeba.
Nie pozwolę mu i nie pozwolę aby to stało się w moim domu.
Hello
- Nie kładź tego tu Javi! - Mamo przestań!
Zabierz to do swojego pokoju.
Wujek prosi abyś sprawdził machinę.
- Plecak... - Tak!
- Co się zepsuło? - Prowadnice się zacinają.
- Nie masz dziś egzaminu? - Nie. A ta prawniczka.
Jest z Gené i babcią. Zabrał je na plażę.
Mogliby skończyć w Corunii. Z tą jego głową.
Nie mów tak o swoim dziadku.
On zupełnie utracił zmysły.
No pewnie, jest stary, czego oczekujesz?
Żeby się trzymał z dala.
Siedział w domu...
Jakbyśmy go potrzebowali.
Co?
Pewnego dnia... nie wiem kiedy, za jakiś czas...
Będziesz żałował tego co powiedziałeś i to bardzo. Że będziesz chciał słaniać na kolanach.
- Ale dlaczego? - Kiedyś zrozumiesz. Kiedyś...
Tutaj ocean jest bardzo zdradliwy. Ci którzy ośmielają kąpać się w nim, muszą być bardzo ostrożni.
Mój syn skoczył stąd.
Nie wiem co sobie ubzdurał.
Skoczył w momencie gdy fale się cofały i skręcił kark na piasku.
To bardzo, bardzo przykre.
Bóg chce aby dalej żył.
Ale wiecie, że on nie chce jużdłużej żyć.
Nigdy mi nic nie mówił, nigdy nie mówił... o niczym mi nie opowiadał.
Wygramy niebo, bo całe życie spędziliśmy w piekle.
Nagrałem ten obraz sędziom i politykom czy komukolwiek kto będzie decydował
aby lepiej pojął...
Widocznie nie mogą utożsamić się z bólem osoby, więc może w ten sposób zrozumieją, że to nie jest życie.
Dlaczego tyle się uśmiechasz Ramon?
Kiedy nie możesz uciec i całkowicie jesteś zależny od innych.
Nauczyłeś się płakać przez uśmiech.
Dzień dobry.
- Czy tu mieszka Ramon Sampedro? - Tak, czego chcesz?
Byłam na przejażdżce i pomyślałam, że go odwiedzę.
Słyszałam, że dużo osób chce się z nim widzieć.
Ok
Tylko na chwilkę.
Na imię ma Rosa.
Podejdź bliżej.
Skąd jesteś?
Z Boiro. Przyjechałam na rowerze.
Boże, czuję się jak idiotka.
- Czemu? - Ponieważnie wiem co powiedzieć. Nawet cię nie znam.
Nie przejmuj się tym. Niczego więcej ni mogę zrobić. Usiądź proszę.
Dlaczego przyszłaś?
Nie ułatwiasz mi. Co porabiasz?
Pracuję w przetwórni owoców.
i prowadzę równieżRadio Boiro, w środy i w piątki.
- Więc może kiedyś cię słuchałem. - Tak?
- Robię to tylko amatorsko... - Nie, jesteś niezła. - Naprawdę?
Kiedy audycja się zaczyna nikt nie może mnie zatrzymać.
- Mam dwóch synków. - A twój mąż?
- Nie ma. Odeszliśmy od niego. - Czujesz się samotna?
Mam chłopaka, jest ojcem młodszego syna...
ale teżmnie opuścił... my odeszliśmy. Teraz jestem samotna ale szczęśliwa.
Pytałem na wszelki wypadek, czy są jakieś szanse...
Z czego się śmiejesz?
Wybacz...
W porządku, tylko żartowałem.
Poza tym nie wiem czy chciałbym wziąć dwójkę dzieci, i tak mam kłopot z siostrzeńcem.
Widziałam cię ostatnio w TV.
hmmm... widzisz, jużsię zbliżamy.
Zbliżamy do czego?
Do poznania powodu, dlaczego tu przyszłaś.
Usłyszałam co powiedziałeś i spojrzałam w oczy, masz naprawdę piękne.
Dzięki.
I pomyślałam, że te oczy są pełne życia! Jak ktoś z takimi oczami może chcieć umrzeć.
Wszyscy mamy czasami jakieś problemy nie musimy od nich uciekać, wiesz o tym?
- Ja nie uciekam od problemów... - Oczywiście, że uciekasz. Dlatego chciałam przyjść.
Po co?
Aby dać ci powód do życia.
- Powiedzieć ci, że życie... - Co życie?
Jest tego warte.
Przyszłaś tu zobaczyć się ze mną czy przekonać mnie?
Nie, przyszłam bo chcę być twoją przyjaciółką Ramon.
Jeśli chcesz być moim przyjacielem, Rosa, powinnaś uszanować moją wolę.
Jak możesz być tak uparty?
Nie osądzaj mnie. Nie osądzaj mnie Rosa. Nie w moim domu.
Chcesz abym cię osądził?
Czy chcesz abym cię osądził? Dlaczego nie porozmawiamy o prawdziwym powodzie, dla którego tu przyszłaś.
Dlaczego nie porozmawiamy o tym, że jesteś bardzo sfrustrowaną kobietą...
która obudziła się dzisiejszej soboty i szuka powodu dla którego miałaby żyć.
Biegnij. Ty chociażpotrafisz.
Wielkie dzięki. Masz jakieś specjalne zamówienie?
- Nie, skarbie. Pozostań radosna. Dobranoc. - Dobranoc.
Jest 8:45 i witamy was w Radio Boiro.
Przypominam, że możecie dzwonić i zamawiać swoje ulubione piosenki.
Ale zanim zaczniemy... Chciałabym zadedykować następną piosenkę komuś kto być może słucha nas dziś w nocy.
Wiem, że często słucha radio.
Chciałabym aby kiedyś zadzwonił i poprosił o piosenkę.
Choć wiem, że tego nie zrobi... ostatnio kiedy się widzieliśmy, nie rozstaliśmy się w dobrych stosunkach.
Wiem, że jest tego wart, i chciałabym go przeprosić.
Przepraszam za osąd Ramon, jestem idiotką i nic na to nie poradzę.
Wystarczy... to dla ciebie mój przyjacielu, Ramon. "Negra Sombra" (Black Shadow)
- Tak? - Hello
Gené! Jak się masz?
Wciążjestem w biurze. Dostarczasz nam wiele pracy, Ramon.
To był żart.
Raport był świetny. Otrzymaliśmy wiele telefonów z poparciem.
- To pomoże przy rozpatrzeniu twojej prośby. - Jeśli tak twierdzisz...
Przestań! Musisz poprawić swój nastrój, inaczej będziemy bezsilni.
- Wiesz, że musieliśmy tak postąpić. - Tak, wiem, wiem.
Julia, prawnik, chce się z tobą znów widzieć tym razem na dłużej.
Zakochała się we mnie?
Chciałbyś przystojniaczku! Poza tym jest zamężna.
Mówi, że musi cię poznać, aby lepiej przygotować się do rozprawy.
Tak teżwszyscy mówią.
Poczekaj... 2 minutki i zaraz będę.
Wiesz, że ten chłopak, który z nią przyjechał chce się za mną umówić.
- Zostawiasz mnie dla jakiegoś prawnika? - Nie.
Brakuje ci tego.
Widzę to doskonale.
Twoja noga.
Tak.. porusza się
Zobaczmy... coś idzie za łatwo. Musisz tylko odpowiadać z serca.
Miałeś na myśli z głowy...
Głowy. Nie masz nic przeciwko, jeśli to nagram?
Zacznijmy od twojego dzieciństwa, przed wypadkiem.
Co wtedy robiłeś?
Czy to konieczne? O wszystkim jużzapomniałem.
Tak źle z twoją pamięcią?
Nie. Myślałem, że będziemy rozmawiać o moich chęciach samobójczych.
Będziemy Ramon. To po prostu bardzo ważne aby sędzią zidentyfikował się z tobą
i w ten sposób cię zrozumiał.
Dlatego chcę wiedzieć kim jest Ramon Sampedro i kim był.
Wykorzystasz to przeciwko mnie.
Jesteś typowy Gallem!
- Jestem prawnikiem, jestem po twojej stronie. - Ok
Kiedy miałem 19 lat, spakowałem się i wyruszyłem w podróżdookoła świata.
Podróżowałem przez kilka lat, do czasu wypadku.
Czekaj, czekaj. Wyruszyłeś w podróżdookoła świata mając tylko 20 lat?
Tylko wiedziałem jak. Jako mechanik okrętowy.
Zawsze powtarzam mojemu siostrzeńcowi. Aby podróżować bez pieniędzy, zostań marynarzem.
Co?
Szukasz dowodów?
Nie, po prostu nie wiszę żadnego twojego zdjęcia.
Jak wyglądałeś w dzieciństwie?
Czemu? Taki jestem teraz brzydki czy jak?
Nie będę jużpytać o nic więcej. To wszystko.
Nie lubisz patrzeć w przeszłość?
Oczywiście, że nie. Patrzę w przyszłość.
- Jaka jest przyszłość dla ciebie? - Śmierć, tak jak i dla ciebie.
Nie rozmyślasz o śmierci? Nie jestem jedynym, który myśli o niej.
Zgadza się. Oczywiście teżo niej myślę.
Staram się tylko aby to nie była moja jedyna myśl.
Jutro będzie padać.
Chyba jużgwizdek..
- Niczego nie słyszałem. - Ja słyszałem.
- Czego chcesz? - Mecz jużsię zaczął.
Wiesz, że nie lubię piłki.
Możesz obejrzeć na dole.
Jeśli chcesz mnie przekonać musisz mi podać jakieś racjonalne wytłumaczenie.
Gra Deportivo
To nie jest racjonalne wytłumaczenie.
- Ale to ważne. - Dlaczego?
Ponieważto decydujące dla układu tabeli. Jeśli przegrają będą walczyć tylko o drugie miejsce.
Dobra, włącz.
- Widzisz? - Tak.
Teżusłyszałeś gwizdek?
Ramon mówił, że pytałaś o zdjęcia.
Tak.
Powinnam mieć jakieś jedno.
Jutro poszukam.
Dzięki.
Jeśli chcesz jakieś koce, poszukaj w szafie.
W czerwcu, wciążjest zimna noc.
Manuela...
- Nie, nie - Tak, tak.
Nie mogę tego przyjąć.
Manuela, Zostanę tu kilka dni. To jedyne czym mogę się odwdzięczyć.
Ale przecieżrobisz to wszystko za darmo.
Robię to, ponieważchcę. Manuelo, proszę...
Ok. Cokolwiek zechcesz, daj znać.
Dzięki.
Co panujesz?
Nic.
To wstrętne, że nie możesz zobaczyć stąd morza.
Tak jest lepiej.
W ten sposób widzę je kiedy tylko chcę.
Jak to?
Kiedy chcę, koncentruję się i robię krok w kierunku morza.
Latam.
Morze wiele dla ciebie znaczy.
Morze dało mi życie i je odebrało.
Nie wiem czy to wszystko tłumaczy.
Opowiedz mi o tym dniu. O dniu który cię zmienił, ok?
Cokolwiek zechcesz.
Ok, po pierwsze...
...kiedy to się stało?
23 sierpnia 1968.
- Nadal mieszkałeś z rodzicami? - Tak, wciążbyłem dzieckiem.
- Byłeś sam na plaży tego dnia? - Nie, z paroma przyjaciółmi, miejscowymi chłopakami.
Ale jak to możliwe, że ktoś tak obeznany z morzem odważył się i nie cofnął przed tym.
Oderwałem się.
Oderwałeś?
Myślałem o wielu rzeczach.
I...?
Ok. Zostawmy to. To nie ma znaczenia.
Widzę, że ty teżnie chcesz o tym rozmawiać.
Nie. Przypominam tylko sobie.
Kiedy zdałem sobie sprawę, że jestem w powietrzu, skacząc do prawie pustego basenu.
- Straciłeś przytomność? - Nie. Byłem tam... twarzą w dół.
Dryfowałem.
To prawda co mówią o tych co są bliscy śmierci
że nagle widzisz przed oczami wszystkie najważniejsze chwile swojego życia.
Tak działo się ze mną.
I co zobaczyłeś?
Mówią że ci co toną. Kiedy wypuszczą całe powietrz, umierają natychmiast.
Słodka śmierć. Powinienem był wtedy umrzeć.
- Nadal poznajesz tych ludzi? - niektórych tak, niektórych nie.
- Kim jest ta dziewczyna? - Jakaś dziewczyna.
Pojawia się na twoich zdjęciach.
Mieszka w mieście. Mogę zapalić?
- Palisz? - Od czasu do czasu, to ma mnie zabić
ale nie zabija...
- Była moją dziewczyną. - Twoją dziewczyną? Co się z nią stało?
Pracowała w szpitalu. Pewnego dnia powiedziała coś o małżeństwie.
Kazałem jej wyjechać stąd, uzmysłowić jej że życie to podróżi żeby nie zapomniała o mnie.
Ale czy ją kochałeś?
To nie w tym rzecz.
A w czym?
W tym czy chciałem ją kochać pod tym warunkiem.
Powiadasz, że odrzuciłeś miłość ponieważ...
Ponieważnie potrafię kochać.
Tak po prostu.
Więc powinnam powiedzieć sędziemu, że twoim zdaniem, tetraplegik nie ma prawa się zakochać.
Któżmówi o tetraplegikach? Opowiadam o sobie, Ramonie Sampedro.
Są inne sposoby na miłość.
Tak, oczywiście.
Czy jakaś dziewczyna pocałowała cię przez ostatnie 27 lat?
Teraz przypomnisz mi jak to jest?
- Jest tu dziewczyna z Borio. - Dziewczyna z Borio?
- Christian, mówiłam ci, chodź tu. - Rosa!
- Hi Ramon - Przyjdź tu natychmiast!
Zostaw go, w porządku. Byłeś grzeczny czy zły?
- Zły. - Więc poniesiesz karę.
- Jestem Julia - Rosa, miło cię poznać.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Wyjdę na chwilę, zostawię was samych.
- Jak się masz? - W porządku.
Mam nadzieję, że ni przyniosłaś mi znów powodów dla których miałbym dalej żyć.
Nie ma mowy. Ja tylko...
Chciałam cię zobaczyć. Abyś poznał moich synów.
Tak jużlepiej.
Christian, zachowuj się dobrze. Nie jesteś u siebie w domu.
To Samuel. Sami, przywitaj się.
Cześć Sami.
- Czemu leżysz w łóżku? - Nie może się poruszać, jużci tłumaczyłam.
To prawda, że niczego nie czujesz?
Co ci się stało? Nie gorąco ci?
To tak jak z pogodą, nigdy nic nie wiesz.
Strajkujemy, minął jużmiesiąc odkąd nie płacą nam. Więc to tak jak niedziela.
Zrobiłam śniadanie, wsiedliśmy w autobus i wpadliśmy cię odwiedzić.
- Stało się coś? - Nic.
Samuel, czemu płaczesz?
Manuelo...
Co tym wszystkim myślisz? Powiedz prawdę.
Co o czym myślę?
Że twój brat chce umrzeć.
On tego pragnie
Ok, ale...
...ale ty. Czego byś chciała? Jak wolisz?
Co ja pragnę jest nieistotne.
Ramon chce umrzeć. Dla mnie wszystko jasne.
- Chciałabyś coś zobaczyć? - Coś?
Tak, chodź.
- Christian, odłóżto. - Zostaw mnie!
Złoję ci tyłek na kwaśne jabłko.
Prawie wszystko to wiersze.
Nigdy niczego nie wyrzuciłam.
Nie mogłam. Dla niego to wielki wysiłek, napisać je.
Jego pismo odręczne... Spójrz...
Nigdy nie widziałam tak pięknego pisma.
- Ok. będę na dole. - Manuela.
Zajmie mi trochę czasu to wszystko przeczytać.
- Powiedz Ramonowi, że... - Że poszłaś na plażę.
- ... przespacerować się - Dzięki.
To jest pierwszy i ostatni raz kiedy tu przyszedłeś.
- Ale mamo, ten facet udaje. - Ostatni raz!
- Powiedziała kiedy wróci? - Powiedziała, że idzie się przejść.
Możesz się więc zdrzemnąć.
- Nie masz się na co skarżyć. - Dlaczego?
Co minuta jest u ciebie jakaś kobieta. Tworzysz harem?
Manuelo, wiesz że jestem wierny tylko jednej.
Tak, Śmierci.
- Potrzebujesz czegoś jeszcze? - Nie.
Powiedzieli mi, że tu będziesz. Więc przyleciałem.
Manuelo...
Cześć.
Jak się udał spacer?
Czytałam Ramon.
Czytałam to wszytsko co napisałeś.
I wiesz co?
To co napisałeś...
...jest cudowne.
Zatem... nie jesteś tylko prawnikiem, ale równieżpisarzem.
Ok. Śmiej się ze mnie.
Mówię ci, że to powinno zostać opublikowane.
Oczywiście, że można. Niektórzy mogą opublikować wszystko.
To najlepszy sposób aby poprzeć twoje żądania.
To twój głos.
Spójrz Julio, to było bardziej zrozumiałe na początku.
Przyszłaś tu, aby mi pomóc.
Zamiast, tego próbujesz wszystko zakwestionować. Doszukujesz się przyczyn...
Próbujesz wedrzeć się w moje uczucia...
Chcesz abym odeszła?
Teraz chcę zapalić, mogę.
Pewnie.
Przyniosę je.
Julia, stało się coś?
Wszystko w porządku?
Manuelo!
Nie chodzi o to co się stało, ale co mogło się stać.
Ponieważ... tego dnia... moje nogi.
Ale innym znów razem...
...możesz stracić wzrok.
Może się polepszyć albo i nie.
Do tej pory miałam szczęście
ale później nastał inny moment
i znowu, i znowu
i nikt nie wie kiedy ani jak będzie dalej.
Nikt nie wie co po mnie zostanie jeśli cokolwiek zostanie.
Twój mążjest optymistą.
A czy powinien? Jeśli na to nie ma lekarstwa.
Po co wstawać, pracować, mieć jakieś nadzieje skoro przychodzi następny etap i znów upadasz
i znów czujesz się jak gówno.
To niedorzeczne.
Zadzwoniłam po ciebie, gdyż chcę zostać członkiem DMD.
Myślałam o tym 2 lata temu kiedy to u mnie wykryli
ale wycofałam się w ostatniej chwili.
Ale nie po tym...
...nie tym razem.
Więcej tego nie zniosę. To nie jest życie.
Twój mążwie o tym?
- Nie wiem czy chcę mu o tym powiedzieć. - Powinnaś.
Strach to potężna broń.
Strach nie daje ci wolności wyboru.
To o czym mówisz w tej chwili, mówisz pod wpływem strachu.
Może później się wycofasz, jak wyzbędziesz się strachu.
Nie decyduj pod wpływem strachu.
Powinnaś wspierać ludzi którzy chcą popełnić samobójstwo, mam rację?
Nie.
Myślisz, że chodzę i mówię ludziom, którzy mają problemy, że najlepiej się poddać i zejść z drogi.
Nie. My popieramy wolność. Wolność tych, którzy chcą żyć i tych, którzy chcą umrzeć.
To duża różnica.
CADASIL to popieprzona choroba, zgadzam się.
Pytam tylko, czy nie chcesz jeszcze tego przemyśleć.
Ramon, kazał mi to przekazać.
Jeśli chcesz możemy o tym porozmawiać innym razem.
Jak ona się czuje?
W porządku.
Czyżby? Teżmi się wydaje, że wszystko w porządku.
- Ok. Miło było cię spotkać. - Dzięki, że przyszłaś.
Nie ma sprawy.
- Zostanę tu jeszcze trochę. - OK.
Droga Julio... Kiedy Gené powiedziała mi, że jakiś prawnik chce wziąć moją sprawę
było coś, co wpłynęło na moją decyzję
był tym fakt, że jakiś prawnik cierpiał na chorobę zwyrodnieniową.
Pomyślałem, że tylko osoba w takim stanie może mnie zrozumieć.
I podzielić ze mną piekło.
Teraz wiem, że życie w tym piekle jest czegoś warte, jeśli można poznać takich ludzi jak ty.
Warto się z nimi podzielić papierosem
albo, jak teraz, pieścić je nawet przez pisanie takich głupot jak te.
I opowiadać o różnych bzdurach, Poprawiam moje pismo.
Z nadzieją, że wrócisz wkrótce i podasz mi swą dłoń.
Obecnie, mój siostrzeniec Javi pomaga mi przepisywać to na komputerze.
Co do reszty, życie płynie tak jak dawniej, czyli...
Manuela przykrywa mnie od miesiąca więc w przyszłym roku mnie nie zaskoczy.
Javi bije się z dziadkiem i czasami wymyślam im różne zadania, wieć spędzają razem więcej czasu.
Odwiedziło mnie kilkoro przyjaciół w tym miesiącu. Niektórzy robią to od 25 lat
i cały czas mnie to zaskakuje.
Opowiadają z zachwytem swoje historie.
Pamiętasz Rose? Tą z fabryki konserw.
Myślę, że znalazła tu swego rodzaju schronienie.
Raz chciała pomóc Manueli przebrać mnie i skończyło się kłótnią.
Dowiodłem raz jeszcze, że jak jesteś zależny od wszystkiego, tracisz swoją prywatność.
Zatem... Mam nadzieję zachować moje małe królestwo dopóki nie zaszczycisz mnie swoją obecnością.
Duży uścisk.
O co chodzi?
Spójrzmy. Co tu jest napisane?
"No es asi la vida que va" (Życie które płynie to nie jest to co powinno).
Nie. Powinno być tak "No es así la vida. Qué va"(To nie jest życie. Nie ma mowy)
- Nie - Tak. Nad "Qué" jest akcent.
To "Qué" ma akcent. Widzisz to? O tutaj.
"Śmierć to moja przyjaciółka," a gdzie dwukropek?
Czego uczą cię w tej szkole?
Musisz zwracać uwagę na to co przepisujesz
Nawet twoja babcia zrobiłaby to lepiej.
Popatrz Javi, jeśli w ten sposób masz mi pomagać lepiej abyś w ogóle tego nie robił, ok?
Bo i tak muszę to robić później jeszcze raz.
Podaj mi pałeczkę. Dawaj pałeczkę.
Bądź dokładniejszy, ok?
- Javi, stało się coś? - Nic takiego.
Drogi Ramon... wybacz, że tak długo zwlekałam z odpowiedzią na twój list.
Ale lekarz limituje moją pracę na komputerze i nie robię prawie niczego co związane jest z używaniem mojej nogi.
Zapewniają mnie, że będę mogła chodzić ale odradzają mi prowadzenie twojej sprawy.
W pokoju psychoterapii jest olbrzymie okno.
Czasami wyobrażam sobie, że wyskakuję i latam jak ty, nad Barceloną.
Dolatuję do morzą i lecę dalej, ażwidzę tylko niekończące się linie wody.
I tak myślę, że gdybyś zrobił to samo od strony Corunii, może wyruszyłbyś jeszcze raz dookoła świata.
I odnajdziemy się gdzieś w innej części naszej planety.
Rozumiem cię kiedy mówisz, że brakuje ci wolności i prywatności.
Próbuję to przetrzymać, głownie ze względu na męża, który troszczy się o mnie z dużym poświęceniem.
Ale równocześnie, nie chcę popaść w bezład...
... gdzie mogę być tylko wdzięczna za to co jest mi dane i nie mam innego wyjścia, jak to zaakceptować.
Mam nadzieję zobaczyć cię za kilka miesięcy.
I obiecuję pomóc ci w temacie twojej książki.
Do tego czasu masz podziękowania i uścisk od bardzo dobrego przyjaciela.
Wiedziałem, że może się to stać, wiedziałem. Musimy spróbować jeszcze raz.
Nie Mark, jak możesz mówić, że chcesz spróbować jeszcze raz?
Sądy nie działają normalnie w tym kraju.
Nie. Teraz jestem jedyną która może mu to powiedzieć.
Żądanie tetraplegika Ramon Sampedro proszącego o prawo do eutanazji zostało wczoraj odrzucone przez trybunał z powodu błędów proceduralnych.
Orzeczenie głosi, że proces powinien rozpocząć się w Corunii
miejscu zamieszkania, a nie w Barcelonie.
Wiele głosów, które podniosły się w tej sprawie, między innymi duchownego Francisco de Galdar'a
tetraplegik Ramon
Ramon mówi, że nie chce jużżyć, a ja się zastanawiam
czy to możliwe, że Ramon prosi społeczeństwo, nas wszystkich, o zwrócenie na siebie uwagi.
O czym on mówi?
Może to dlatego, że ludzie którzy go otaczają nie wspierają go, ani nie obdarzają miłością.
Co za dureń.
Możliwe, że Ramon prosi tylko aby otrzymać więcej miłości?
Chciałbym porozmawiać i przekonać go, że jest wiele powodów dla których warto żyć.
Nie powinieneś iść do szkoły?
Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy!
Cała rodzina upokorzona w telewizji.
Ale rób tak dalej, rób dalej. Ażnasze twarze odpadną ze wstydu.
A ty tato? Nie masz mu niczego do powiedzenia?
Nie mieszaj w to ojca. Cokolwiek masz do powiedzenia, zrób to i skończ z tym.
Coś ci powiem Ramon. Jestem starszym bratem.
Posłuchaj mnie, posłuchaj przez moment.
Jeśli miałbyś jutro wypadek i umarłbyś?
Myślałeś o tym?
Co się ze mną stanie? Muszę zaopiekować się rodziną, prawda?
O twoją żonę, syna, tatę... Z tą marną emeryturą.
Jeśli będę żył, utrudnię wszystko.
Coś ci powiem Ramon. Jestem starszym bratem.
Jestem tu najstarszy. I póki żyję, nikt tu się nie zabije.
Nikt w tym domu nie zostanie zabity. Wpakuj to sobie do głowy, Ramon
Nikt!
- Ok, synu. Wychodzę - Do jutra tato.
Ja pójdę.
Cześć Manuelo, przyszłam zobaczyć się z Ramonem.
Wiesz która jest godzina?
Wiem. Nie mogłam wcześniej. Wyjaśnię to Ramonowi.
On nie ma nastroju na odwiedziny. Miał ciężki dzień.
Może przyjdziesz jutro? Albo pojutrze?
To ważne.
Zamykają fabrykę konserw.
Towar nie schodzi. Nie mają pieniędzy aby nam płacić.
I zwolnili nas.
To nie w porządku, do jasnej cholery!
To nie jest w porządku.
- Wybacz Ramon - Nie mam czego wybaczać.
Płacz ile chcesz. Chciałbym wstać i móc cię uściskać.
Właśnie zaczęłam odkładać trochę pieniędzy.
Chciałam kupić ci teleskop na dzień Mądrych Ludzi.
Nie musisz mi niczego kupować, Rosa
Wściekłbym się gdybym wiedział, że wydałaś na mnie choć centa.
Ale ja naprawdę chciałam.
- Chciałam ci coś dać. - Ale dlaczego miałabyś mi cokolwiek dawać?
Ponieważdużo ci zawdzięczam, nie masz nawet pojęcia.
Nikt nie był dla mnie tak miły jak ty.
Czy było ażtak źle?
Teraz, nie komplikuję rzeczy.
Teraz wiem, że problemem jestem ja sama.
Że faceci mnie nie lubię albo coś innego.
O czym ty mówisz Rosa? Jak to możliwe?
Czy to nie było to co powiedziałeś mi za pierwszym razem kiedy tu przyszłam?
Powiedziałeś że jestem sfrustrowaną kobietą
Tak, tak. Jeśli tak ująłem to wtedy, teraz mówię, że jesteś silną i dzielna
i uprzejma i piękna. I uważam, że każdy kto tego nie widzi jest debilem.
Rosa, uspokój się proszę.
Teraz czuję się jak ksiądz. I tak dostatecznie jużich nienawidzę.
Usiądź tutaj, no chodź.
Zostaw moją rękę w spokoju, wiesz, że niczego nie czuję.
Mój syn uważa, że udajesz.
Ale czujesz twarz, prawda?
Chciałabym umieć ci pomóc. Zrobiłabym wszystko aby ci pomóc.
Pomożesz mi?
Tak.
Nie przejmuj się. Wszystko zaplanowałem więc nikt nie skończy w więzieniu.
Mam kilkoro przyjaciół którzy teżchcą pomóc.
Potrzebują jeszcze jednego. Kogoś tak dzielnego jak ty.
Nie.
Pomóc wyzdrowieć...
...nie umrzeć.
Chodźcie chłopaki, idziemy.
Trzymasz go?
Nie zmieści się tutaj.
Ramon mówi, że rozumie całe zajście ale nie chce zejść.
Ok. Nie szkodzi. Bracie Andres.
Idź na górę i powiedz Ramonowi.
...odkąd jesteśmy częścią wszechświata. Życie nie należy do nas...
i popadamy w śmieszną skrajność burżuazyjnej definicji prywatnej własności.
Zabijasz mnie.
Ale przecieżto kościół sprecyzował definicję prywatnej własności.
- Nie mogę mu tego powtórzyć. - A to czemu?
Powinienem powtórzyć?
Wolność w wyborze swojej wiary... nie jego wiary i decyzji o jego życiu.
Ok, teraz mu to powtórz.
Dlaczego kościół z taką pasją opiera się na tematach terroru i śmierci?
Bo wie że straciłby olbrzymią rzeszę swoich klientów
jeśli ludzie przestaliby się bać Zaświatów.
Przypominam, że w sondażach ponad, 67% Hiszpanów było przychylnych eutanazji.
Bardzo dobrze, bardzo dobrze. Teraz powiedz mu że moralne zasady eutanazji nie były poddane w głosowaniu.
Jeśli większość Niemców równieżpopierało Hitlera.
Teraz porównuje mnie do Hitlera. To wielce niestosowne.
Nie, nie to.
Zapytaj go co Hitler ma z tym wspólnego.
Nie poczekaj... Ojcze Francisco, słyszysz mnie?
Tak Ramon, słyszę.
Czemu mieszasz gruszki z jabłkami?
Mam nadzieję, że nie przyjechałeś tu tworzyć demagogii.
Wy Jezuici wiele o tym wiecie.
Nie. Oczywiście, że nie.
Ale to ty mój drogi Ramon zacząłeś wywody demagogii.
Nie uważasz że słowa "Umrzeć z godnością" są prawdziwą demagogią.
Czemu nie odstawisz na bok eufemizmów i zaczniesz nazywać rzeczy po imieniu, z całą surowością.
"Biorę moje życie" i tyle...
Zaskakuje mnie twoja troska o moje życie, podczas gdy Instytucją, którą reprezentujesz
akceptuje karę śmieci i skazuje na ognie piekielne tych, którzy myślą inaczej niżnakazujecie.
Teraz to ty czynisz demagogie.
Oczywiście, ale odsuwając eufemizmy, jak powiadasz to chcecie ze mną uczynić, nieprawdaż?
Spalić żywcem.
Spalić za obronę mojej wolności.
Ramon, przyjacielu...
Przyjacielu?
Ramon, przyjacielu. Wolność, którą jest unicestwienie, nie jest wolnością.
A życie pozbawione wolności równieżnie jest życiem.
Nie nazywaj mnie przyjacielem! I zostaw mnie w spokoju.
Chodź. Idziemy.
Ty... wyglądasz na miłą osobę, daj temu mężczyźnie powód do życia.
Udowodnicie mu, że życie to nie tylko poruszanie ramionami i bieganie w kółko
czy kopanie piłki. Do cholery! Życie to coś więcej, naprawdę.
Życie to coś o wiele wartościowszego. Mówię to wam.
I co niby mamy uczynić?
Zakneblować, aby nic nie mówił?
Albo kłaść go spać z grzechotkami jak małe dziecko.
Spójrz. Wystąpiłeś w TV i to czego nie mogę sobie wytłumaczyć...
Manuela, odpuść to.
Powiedziałeś, że rodzina Ramona nie obdarza go wystarczającą miłością...
powinieneś wiedzieć, że żaden z domowników nie zaprzestał kochać Ramona nawet na jeden dzień.
Nawet na dzień.
Opiekuję się nim od wielu lat i kocham go jak syna.
Nie wiem kto z was ma rację.
I nie wiem czy jest prawdą, to co mówisz, że życie należy do Boga a nie do nas...
...ale wiem jedno.
Masz niewyparzoną gębę.
Rosa, mówiłem ci, że to nie jest konieczne. Jużogoliłam Ramona.
Tak, tal. Ale znam lepszy sposób.
Gdzie masz mydło?
O jużjest.
Niczego nie czuję. Napewno jest tu dziecko?
Ma siedem miesięcy kochanie.
- Nie rusza się. - Ty jesteś z tych, którzy się nie ruszają.
- Teraz, teraz. - Widzisz.
- Szczęśliwy, że cię widzi. - Jak go nazwiesz?
Nadal nie wiemy.
Nazwij go Ramon, i pewnego dnia, kiedy zapyta dlaczego, opowiesz mu moją historię.
Lepiej abyś ty sam mu opowiedział.
Jest jeszcze ktoś kto bardzo chciałby cię zobaczyć.
- Nie, nie. Tylko nie tak. - Dziadku, zamknij się.
- Czemu nie uprzedziliście? - Chcieliśmy zrobić niespodziankę.
To prezent na dzień Wielkiego Człowieka.
Pootwieram okna, naprawdę jest tu duszno.
Wyjdziemy i zostawimy was na chwilę samych.
Jak się masz marynarzu?
- Pijesz kawę Mark? - Tak, poproszę.
- Jak się miewasz Rosa? - Świetnie.
Ramon mówił, że znalazłaś nową pracę.
Tak, opiekuję się starszymi ludźmi.
Czy ta pani zostanie tu na dłużej?
Parę tygodni, zależy jak długo zejdzie z książką.
Chyba nie będę go dzisiaj golić. Do zobaczenie innym razem.
Cześć Rosa.
Sędziowie mieli związane ręce z powodów legislacyjnych.
Postaramy się otrzymać orzeczenie
zalecające rządowi zmianę kodeksu karnego.
- Rządowi? - Rząd jest po to aby nam służył, Javi
Twój wujek jest najważniejszy.
Sąd nie ośmieli się z nami zgodzić, jużto wiemy.
Ale nie możemy zawieść się na środowiskowych kręgach.
Javier, pomóżmi z krowami.
Musimy przekonać lawę przysięgłych, że Ramon jest całkowicie zdrowy psychicznie i świadomy.
To nam pomoże jeśli złoży takie oświadczenie.
Manuela, musimy wynieść Ramona z domu.
Powiecie mi dlaczego to robicie?
Wiesz o czym oni mówią? Czego chcą?
A co mam zrobić? Zamknąć się w pokoju?
Nie rozumiesz czego oni tak naprawdę chcą?
Co będzie jeśli wygra proces?
Twój wujek dostanie zastrzyk i umrze, jak pies. I więcej go nie ujrzysz.
Nigdy więcej go nie zobaczysz, Javier
Może uważasz, że śmierć jest czymś dobrym?
Użyj głowy.
Śmierć to poważna sprawa, słyszysz mnie?
- Twój wujek umrze i więcej jużgo nie ujrzysz. - Zostaw mnie w spokoju.
Nie chodzi o to, że on chce być takim, on po prostu nie chce używać wózka.
Wyprowadzanie go z domu raz czy dwa razy do roku jest jużosiągnięciem.
Tym razem musi zrobić wyjątek. To ważne aby oby odbył tą podróż.
Kiedy to miałoby być?
Uważam, że proces powinien odbyć się na wiosnę.
Więc wciążmamy trochę czasu aby go przekonać.
Jest tylko jedna rzecz gorsza od śmierci syna...
...jest to chęć śmierci.
Bierzmy się do pracy.
"... dostanę się do wnętrza, wieczności, mojej uwodzicielki, ukochanego morza"
Naprawdę czujesz zapach morza?
Tak, czasami jak rano powieje wiatr
a okno jest otwarte, czuję się jakbym tam był.
Masz bardzo dobry węch.
Zapach powoduje, że moje odczucia są bardziej intensywne.
Mam więcej fantazji
...twój węch, na przykład.
Mój węch?!
Tak, to pierwsza rzecz jaką sobie wyobraziłem, kiedy śniłem o tobie.
Naprawdę?
- O czym był ten sen? - O rzeczach.
One wszystkie mają jedną wspólną myśl...
We wszystkich mogę się poruszać...
wstaję i podążam gdziekolwiek sobie wyobrażę, że jesteś tam.
A jeśli wyobrażę sobie na przykład, że jesteś tutaj.
Po prostu przybliżam się do ciebie.
I robię to co chcę przez cały czas.
Wtedy twój zapach staje się mocniejszy i dostaję zawrotów głowy.
Czuję bicie twego serca, potem czuję dotyk twoich dłoni.
I wtedy tracę zmysły... Tracę zmysły.
Woda w porządku?
Julia...
Julia, obudziłaś się już?
Tak.
Nie mogę spać.
Dlaczego?
Swędzi mnie noga, mogłabyś mnie podrapać?
...noga.
Przyniosłam mu trochę "filloas"
- Wiem, że je lubi. - Rosa, posłuchaj. - Zrobiłam je.
Mówiłam już, że nie musisz niczego gotować, ani go kąpać, ani golić. Niczego.
Ja opiekuję się Ramonem. Zrozumiałaś?
- Więc chcę to usłyszeć od niego. - Nie, on jużmi to powiedział.
Poza tym jest teraz bardzo zajęty.
On jest z nią?
Chciałabym teżbyć prawnikiem. Ale oczywiście...
- Nie płacz Rosa, nie płacz. - Jeśli mnie nie chcesz widzieć, powiedz mi.
- Oczywiście, że chcę. - To nie tak wygląda.
Naprawdę, o co chodzi...
Rosa... Rosa...
Rozłączyła się.
Możesz mi jeszcze raz wybrać numer i dać mi minutkę wolnego.
Co zaszło między wami, Ramon?
AleżJulia...
Czemu mam ci wszystko wyjaśniać?
Nie rozumiem czemu mi tak odpowiadasz, ponieważnie wiem wtedy po co tutaj jestem.
Chyba, nie uważasz, że nic się tutaj nie dzieje.
Twój wczorajszy pocałunek nic nie znaczył?
Spójrz na siebie.
Spójrz na siebie siedzącą tu.
Spójrz na siebie.
A teraz spójrz na mnie.
Dokąd zmierzamy Julia?
Spójrz na nas.
Nie skończyłam.
Co o tym myślisz?
Że nie myślę o tym co mi się przydarzyło?
Oczywiści. Myślę o tym. Cały czas.
Każdego dnia. To jest jak koszmar.
I wiem, że wszystko się cały czas pogarsza dopóki nie skończę jak warzywo.
Więc doszłam do wniosku o raczej...
Dokonam tego Ramon.
Zamierzam odebrać sobie życie.
Ale zanim to zrobię, jeśli chcesz, mojej miłości...
Chciałabym ci pomóc.
Odejdziemy razem...
Niczego nie powiesz? Nie spodziewałeś się tego.
Kiedy?
Nie wiem. Prawie skończyliśmy z książką i...
Pojadę do Barcelony i poszukam wydawcy, który to opublikuje.
I wtedy przyjadę z pierwszym egzemplarzem. Tego samego dnia, Ramon. Tego samego dnia.
Posłuchaj mnie, w najgorszym wypadku otrzymamy poparcie społeczeństwa.
Jeśli werdykt będzie negatywny, wywoła to jeszcze więcej dyskusji.
- Nie bądź głupi... Mogę to zrozumieć... - W porządku? - Tak, tak.
Wiadomości, co nowego?
Mark, bądź ostrożny. W porządku. Co stało się Ramonowi?
Jesteśmy już.
Rozumiem Ramona, rozumiem. Ale to nie jest istotne.
Posłuchaj mnie, jeśli nikt nie zrobi tego kroku. Jeśli schowamy głowy, nie próbując konfrontacji, ława przysięgłych...
I co teraz poczniemy Manuela? Chodzi o podróżdo Corunii.
Pojadę tam i zmarnuję czas?
Wiedząc, że i tak nie będą mnie słuchać.
Dziś jest to strata czasu ale jutro może okazać się z pożytkiem dla kogoś innego.
Jedźmy spotkać się sędziami twarzą w twarz.
- Javi, gdzie wózek. - Wózek?
Nie wiem, chyba powinno być z tyłu.
Chcę abyś je wyciągnął i wyczyścił. Przyprowadź dziadka i wyjaśnij. Dokonamy paru zmian.
Założyć silnik?
- Musisz przyciąć tu i tu. - Niech tył się porusz, OK?
Przetnij te rurki tutaj i połącz je z tymi śrubami, będą pełnić funkcję zawiasów. Zrozumiałeś?
- Tak, tak. - A ty tato?
Będziesz dalej leżał synu. Możesz zasnąć podczas procesu.
Oni i tak nie będą mówić nic ciekawego, tato.
Żyj do śmierci.
LISTY Z PIEKŁA.
Zamieść tu poduszkę aby wspierała moją głowę.
Abym nie spadł do tyłu i nie złamał sobie karku.
Javi. Załapałeś? Złamał kark... Złamał kark...
Dziadku.
Jeśli masz tak mi pomagać, lepiej nie rób niczego.
- Nie jest co za ciasno? - Mnie o to pytasz?
Zaczekaj chwilkę. Ramon
Manuelo, proszę. Jużwystarczająco śmiesznie wyglądam.
Lepsze to niżsię przeziębić.
I nie ważmi się tego zdejmować.
Ramon Sampedro, prawda?
Cieszę się, że mogę być tym który cię wiezie.
Życie jest prawem, nie obowiązkiem!
- Spójrz na tych wszystkich ludzi. - Zabiliśmy kogoś?
Ramon, czujesz się osamotniony tym, że jako pierwszy Hiszpan domagasz się prawa eutanazji?
Pierwszym, który domaga się tego publiczni. Ale ma to miejsce jużdo wielu lat.
Czego oczekujesz od sądu? Co im powiesz?
Chcem im tylko powiedzieć, że jestem całkowicie świadomy i przy zdrowych zmysłach.
Cisza.
Możemy porozmawiać później?
Cisza, proszę.
Deklaracja głosi i rozporządza prawo do prywatnej własności
i które to wyraża teżkonstytucja, prawo nie dopuszcza kar cielesnych i poniżającego traktowania
i dalej głosi, że ktokolwiek uznaje swoją pozycję za odrębną, tak jak w przypadku Ramona Sampedro,
powinien mieć możliwość decydowania o własnym życiu,
faktycznie, nikt kto pokusi się o samobójstwo ale mimo to przeżyje, nie zostanie później oskarżony,
ale... jeśli potrzebujesz pomocy kogoś innego
aby umrzeć z godnością, wtedy w grę wchodzi wolność ludzka i mówi im
że życie którym żyją nie jest ich własnością, że nie mogą o nim decydować.
To, Wysoki Sądzie, może być tylko dokonane bazując o metafizyczną wiarę, i religie.
Powtarzam...
to nowa deklaracja.
Wysoki Sądzie, proszę o uczciwą odpowiedź, ale ponad tym wszystkim, racjonalizmem
i człowieczeństwem.
I teraz za twoją zgodą, Ramon Sampedro chciałby coś przeczytać.
Odrzucam prośbę.
Mój klient chce zwrócić się do was bezpośrednio przekazać to własnym głosem...
Doskonale zna pan zasady, nie możemy do tego dopuścić.
Oczywiście, że znam. Znam doskonale.
Ale nie spodziewałem się, że przeszkodzi wam dać trzy minuty waszego czasu.
Trzy...
Aby wysłuchać człowieka, który czeka od 28 lat.
Jeśli chcesz zmienić zasady...
zmień prawo.
Oczywiści. Spodziewałem się tego.
Sprawa jest gotowa do orzeczenia opinii.
Zatem... Wiem, że nie weźmiesz tego na poważnie.
Tak wszyscy robią. Śmieją się ze mnie. Nie będziesz inny.
Rosa, wybacz. Ale ostatnio dzieje się wszystkiego po trochu.
- I... Jestem trochę skołowany. - Dlaczego?
To jużnie można zakochać się w tetraplegiku czy jak?
Czy to dziwne?
Powinniśmy wyjaśnić sobie parę rzeczy. Szczególnie jeśli rozmawiamy o czymś tak zawiłym jak miłość.
- Zawiłym? - Tak Rosa, zawiłym.
Nie ważne jak wiele razy powiesz, że mnie kochasz, nigdy nie będę pewny jak prawdziwa jest ta miłość
czy to nie jest tylko idealizowanie człowieka, którego pragniesz znaleźć ale nie możesz, nie znajdujesz.
Co ty pleciesz Ramon? Nie próbuj mnie skołować.
Cokolwiek, kochasz lub nie. Nie możesz określić miłości.
Jeśli o to chodzi, co chcesz abym zrobił? Chcesz abym się do ciebie wprowadził?
Dla mnie jest wystarczające aby odwiedzać cię od czasu, do czasu.
Pewnie, że możesz. To oczywiste.
Tak, ale przez jak długo?
Rosa. Nie poprosisz mnie abym żył dla ciebie, prawda?
Co, jeśli ci tak powiem...
że dodajesz mi sił do życia Ramon.
Zaczekaj. Zatrzymaj to coś na chwilkę.
Usiądź tam.
- Zobaczmy. Kochasz swoje dzieci? - Oczywiście, że tak.
Zatem, one dodają ci siły do życia.
Rosa, nie obarczaj mnie odpowiedzialnością.
Czy to nazywasz miłością? Trzymanie mnie tu, wbrew mojej woli?
Spójrz...
Osoba, która mnie naprawdę kocha to ta która pomoże mi umrzeć.
To jest miłość, Rosa.
Droga Julio... wczoraj otrzymałem opinię od zgromadzenia
sędziowie zrozumieli, że chcę umrzeć. Przypomnieli również, że każda pomoc w tym będzie podlegała karze.
Kiedyś, to bardzo by na mnie wpłynęło.
Pchnęło mnie w aleję bez wyjścia, gdzie dnie i noce nigdy się nie kończą.
Ale teraz widzę, że wszystko dookoła pędzi i pewnego dnia opublikuje się moja książka.
I wtedy powrócisz Julio. Moja Juliet...
To będzie najsłodsza śmieć jaką bym mógł sobie wymarzyć.
To będzie miłość, czysta i obopólna.
To będzie powrót do równowagi. Nareszcie równowaga.
Buziak, moja droga przyjaciółko.
Ok, do zobaczenia później.
Powinienem to otworzyć?
To książka!
Spójrz, to książka. Jesteś na okładce.
Wspaniale pachnie.
Jest dla ciebie.
Biegnę pokazać ją mamie.
Czemu... czemu... czemu nie mogę być szczęśliwy na tym świecie?
Zaraz podam ci coś na uspokojenie.
Dlaczego chcę umrzeć? Dlaczego chcę umrzeć?
Daj mi jeszcze dwie Manuelo.
Manuelo, abym przestał krzyczeć, dwie kolejne pigułki nie zabiją mnie.
Daj mi jeszcze dwie.
Zaraz poczujesz się lepiej.
- Jak się czujesz? - Wspaniale.
Która godzina?
11:00. Nie chciałam cię dziś budzić.
Dziewczyna z Boiro dzwoniła dziś jużtrzy razy.
Czego chciała?
Chciała porozmawiać z tobą o czymś ważnym.
- Dla nie to teżjest ważne. - Wybierz mi numer, proszę.
Zadzwonisz do niej? Poczeka ażona oddzwoni?
Ona ledwo może opłacić rachunek telefoniczny. Wybierz mi numer, proszę.
Oczywiście Ramon. Zawsze jesteś taki uprzejmy.
- Ramon? - Co się stało Rosa?
Muszę się z tobą zobaczyć. Porozmawiać z tobą.
- Powiedziałeś abym dzwoniła przed wizytą. - Tak. Czy coś się stało?
Mogę teraz przyjść?
Ramon, mówiłeś że miałeś jakiś plan czy coś takiego.
Że znalazłeś jakąś drogę aby robić to co chcesz, jeśli sędziowie postanowią inaczej.
Tak, Rosa, ale poprosiłem cię już o wybaczenie, prawda?
Powiedziałem abyś zapomniała o tym.
Tak. Ale nie mogę.
Nie mogę, wiesz.
Ostatnim razem sędziowie orzekli nie. A ty ciągle myślisz o tym.
I to cię martwi? To, że wybrałem własną drogę?
- Więc, zamierzasz to zrobić? - To nie takie proste, Rosa. Ale nie martw się.
Będziesz ostatnią osobą która się o tym dowie..
Ramon...
Uświadomiłam sobie... Zrozumiałam co powiedziałeś w Corunii.
"Osoba która mnie kocha, to ta osoba, która mi pomoże"
Jestem całkowicie pewna swoich uczuć Ramon.
Kocham cię.
Chcesz abym ci pomogła?
Rosa...
Nie żartuję Ramon. Chcesz abym ci pomogła?
Ale co zamierzasz im powiedzieć? Jose zaczekaj...
Słyszysz mnie! Nie pozwolę na to.
Co zamierzasz zrobić? Przywiązać mnie do łóżka?
Albo będziesz mi podawał te ogłupiające pigułki jak robią to w szpitalach.
- Nikt nie zapobiegnie temu abym się stąd wydostał. - Ja tak.
- Nawet ty! - Ja tak.
Przekonamy się jeszcze!
Jużnic nie znaczę w tym domu?
Jestem starszym bratem. Jestem głową rodziny.
Myślisz, że dla mnie to nic nie znaczy?
W moim wieku?
Dla mnie liczy się to co ludzie mają w głowach, a ty w swojej nie masz niczego.
Nie będę jużwięcej niewolnikiem twojej ignorancji ani twojego świętoszkowatego sumienia.
A co ze mną? Teżjestem niewolnikiem.
Myślisz, że jak się czułem kiedy opuszczałem morze?
Całe moje życie tutaj, zostawiłem wszystko dla tego pieprzonego sadu.
Żeby być z tobą. Tylko z tobą.
Ja, moja żona i mój syn. Wszyscy jesteśmy niewolnikami!
- Cześć. - Cześć.
- Twój wujek jedzie do Boiro. - Boiro?
Po co?
Powiedział, że chce spędzić tam trochę czasu.
Będzie mieszkał z Rosą.
- Będą brali ślub? - Nie, nie będą.
Dlaczego wyjeżdżasz?
Na jak długo?
Chcę ci podarować moją nową książkę. Tam leży.
- Nie ma innych, czy co? - Oczywiście, że są ale to jest pierwszy egzemplarz.
Otwórz na zakładce.
- "Dla mojego syna"? - Tak. Przeczytaj to.
Dla mojego syna.
Wybacz mój synu, że się nie urodziłeś.
No nie była moja wina, że zostawiłem cię za sobą.
To były przestraszone róże.
Wybacz, że nie byłem w stanie bawić się z tobą.
Nie wiem czy narodziłeś się po tym jak odszedłem.
Pamiętaj ciągle, że zawsze cię będę kochał.
Przekażcałusa mamie ode mnie.
I nie chowaj żadnej urazy do mnie.
To źle nienawidzić.
Więc... zrozumiałeś?
- Tak. - Zobaczmy.
To jest o synku, którego nigdy nie miałeś tak jakbyś przemawiał do niego.
I prosisz o wybaczenie, że go nie miałeś.
Ok. Ale co dodałem niżej?
- "Dla Javiera" - Zatem? - Zatem co?
Nie widzisz co próbuję przekazać?
Ale ja nie jestem twoim synem.
Oczywiście, że nie...
Ale jeśli dedykuję ci ten wiersz, to z jakiegoś powodu, co nie?
Ale ja nie jestem twoim synem.
Nie wiem czego uczą was w szkole. Uciekaj stąd. Uciekaj.
Jesteś jakiś dziwny.
Ramon? Jak się czujesz? Poczekaj chwilkę, nie słyszę cię.
- Możesz mówić. - Jutro wyjeżdżam.
Wiem, Rosa powiedziała mi po południu. Wiem, że się niecierpliwisz.
Trochę.
Hey Ramon, zrobiłam badania na temat tego czegoś, no wiesz...
- Czego? - Tego czegoś... - Proszku?
Tak, proszku. Musisz odmierzyć dokładnie 200 mg. Ale możliwe że będzie bolało... tak żebyś wiedział.
Gené. Najlepiej jak zapomnisz o tym wszystkim. Martwi mnie to, że możesz być kiedyś w to zamieszana.
Właśnie dzwonię w tej sprawie, chcę się pożegnać i nie powinniśmy więcej ze sobą rozmawiać.
To dla twojego bezpieczeństwa. Nawet nie mów o tym Markowi.
- Tak, tak. Rozumiem. Więc to jest pożegnanie. - Tak będzie najlepiej.
Ok, ok... ok. Pozwól mi coś powiedzieć...
Ramon, przemyśl wszystko jeszcze raz, dokładnie.
Nie czuj presji. Mam na myśli abyś nie robił tego aby dać przykład, aby nie rozczarować społeczeństwa, nas, czy stowarzyszenia.
Nikt cię do tego nie zmusza, rozumiesz mnie?
- Rozumiesz mnie Ramon? - Tylko nie ty, Gené, proszę.
- Wybacz Ramon - Żegnaj Gené.
Udanej podróży partnerze.
Żegnaj Manuelo...
i ty Javi, bądź grzeczny.
Jużrozumiem o co chodziło ci z tym wierszem.
Podejdź tu na chwilkę.
Uściskaj mnie.
Zrób mi przysługę. Zaopiekuj się dziadkiem.
No Ramon, ruszamy.
Możesz zamknąć drzwi, dzieciaku?
No dalej, zamykaj.
Co będziesz robił w Boiro szefie?
Jadę na plażę. Zmienić widoki.
Zmienić widoki? To wspaniale.
To najlepsze co mogłam znaleźć za pieniądze które mi dałeś.
I poprosiłam o ładny widok. Podoba ci się?
- Gdzie mam podpisać? - Co podpisać? - Aby cię poślubić.
Zasnął.
Oczywiście. Ponieważwcale się nie wiercę.
Ramon. jeśli naprawdę jest życie po śmierci...
Wiem, że to zabrzmi głupio, ale...
- Proszę prześlij mi jakiś znak? - Znak?
Cokolwiek. Nigdy nie bałam się duchów. Będę bardzo czujna. Będę czekała. Zrobisz to?
Oczywiście.
Ale tak pomiędzy tobą a mną, myślę że po śmierci nie ma niczego. Tak jak przed naszymi narodzinami. Niczego.
Jak możesz być tego pewien Ramon?
Nikt tego nie wie.
Nie, nie jestem tego pewien.
To tylko przeczucie. To tak jak mój ojciec patrzył na niebo i mówił "Jutro będzie padać" i padało.
To przeczucie.
Ale jest coś czego nie możesz zapomnieć. Zawsze pozostaniesz w moich snach.
Będę przychodził nocą do twego łóżka i będziemy się kochać.
I na wypadek gdybym nie powiedział ci tego we śnie, powiem ci to teraz.
Dziękuję Rosa, z głębi serca. Dziękuję.
Do sędziów, polityków i władz religijnych. Co oznacza dla was godność?
Jakakolwiek nie byłaby odpowiedź waszego sumienia wiedzcie, że nie jest to warte mojego istnienia.
Chciałbym nareszcie umrzeć z godnością.
Dziś, zmęczony tym biurokratycznym lenistwem, zostałem zmuszony dokonać tego w ukryciu, jak przestępca.
Powinniście wiedzieć że proces, który doprowadził do mojej śmierci
był pieczołowicie podzielony na małe fragmenty, które same w sobie nie były przestępstwem
i były dokonane przez kilka pomocnych dłoni
i jeśli mimo wszystko, władzę będą nalegały aby ukarać moich pomocników.
Sugeruję poobcinać im dłonie gdyżoni się do tego przyczynili.
Głowa, którą kierowało moje sumienia.
Jak widzicie, z boku mam szklankę wody
która zawiera dawkę cyjanku potasu
kiedy to wypiję przestanę istnieć
porzucając moją najcenniejszą własność. Swoje ciało.
Wierzę, że życie jest prawem nie obowiązkiem, jak to miało miejsce w moim przypadku
zmuszony akceptować ten stan rzeczy przez 28 lat, 4 miesiące i kilka dni.
Po tym wszystkim odnalazłem równowagę prowadzącą mnie przez życie i nie odnalazłem w niej szczęścia.
Cały ten czas, który upłynął wbrew mojej woli, podczas większość mojego życia
od teraz będzie moim sojusznikiem.
Tylko czas i rozwój poglądów zadecyduje pewnego dnia czy moje żądania były słuszne, czy teżnie.
Zatem...
Trochę pali...
- A Mark, idzie z nami? - Jest z naszym synem na plaży. On kocha morze.
- Niech nawet nie myślą o wchodzeniu do wody. - Nie! Jest za zimno.
- Jak się masz? - Wspaniale.
- Czy ona mnie zrozumie? - Tak...
- Mam na myśli, czy nadal chce rozmawiać i takie... - Tak, tak. Czasami jest trochę ciężko, ale...
- Zatem... Idę się z nią zobaczyć, do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Witaj Julio
Witaj. Jak się czujesz?
- Wspaniale, a ty? - Dobrze... tutaj.
Masz bardzo ładny dom. Piękny.
Wiesz, że Ramon zostawił mi wiele listów.
Myślę, że dobrze się bawił zostawiając je wokół siebie te wszystkie pisma po swojej śmierci.
Chodzi o to, że pewnego dnia.
Znalazłam list skierowany do ciebie.
Co za Ramon?
Ramon Sampedro... Twój przyjaciel.
Przedstawiłam was sobie nawzajem. Przypominasz sobie?
Ty?
Tak.
Ładnie tutaj..
W stronę morza. W stronę morza.
I w nieważkości dna
gdzie spełniają się marzenia
dwa pragnienia spotykają się razem aby ziścić swoje marzenia.
Twoje spojrzenie i moje spojrzenie
jak powracające echo, bez słów.
Głębiej, i głębiej
ponad wszystkim, poprzez krew i kości.
Ale zawsze się budzę
i zawsze żałuję, że nie umarłem
wraz ze swoimi ustami
wplecionymi w twoje włosy.
<> scudy@op. pl, napisy. org SubTitles Group
wprowadzanie zmian bez zgody autora zabronione.
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<